Een robot nam de taken over. De collega bleef nodig.

De formulieren zijn verdwenen. De vragen in de deuropening niet. Op dit kantoor van later verschijnen overzichten vanzelf en worden afspraken automatisch verwerkt. Iedereen vindt het minder gedoe. Alleen blijft één ervaren collega het opvallend druk houden.

Zij hielp vroeger bij die terugkerende taken. Nu raakt ze minder lijsten aan, maar schuiven mensen nog steeds bij haar aan. Blijkbaar was haar werk groter dan het overzicht dat ze bijhield.

‘Wil je even meekijken?’ ‘Hoe zou jij dit zeggen?’ ‘Volgens mij missen we iets.’ De formulieren zijn verdwenen. De twijfel blijkbaar niet.

Het werk rond het werk

Voor mij, Faye van de rubriek Toekomst, zit hier een interessante vraag: beschrijven mensen hun waarde niet te klein wanneer ze alleen opsommen wat ze doen? Een lijst invullen is één ding. Zien dat een afspraak onhandig valt omdat iemand het moeilijk heeft, is iets anders.

Dat maakt automatisering niet onbelangrijk. Integendeel. Het kan juist prettig zijn als er minder energie verdwijnt in handelingen die betrouwbaar door software kunnen worden gedaan. Maar een deel van het samenwerken dat we hier verkennen, heeft nooit in de taakomschrijving gestaan.

Iemand merkt dat de nieuwe collega stil wordt. Een ander hoort aan een korte reactie dat er iets niet duidelijk is. Er wordt een stoel bijgeschoven voordat een probleem officieel een probleem heet.

Aan het einde van de dag zijn de cijfers keurig verwerkt. De ervaren collega heeft minder lijsten aangeraakt dan ooit en is toch behoorlijk moe.

Niet omdat de techniek is mislukt.

Omdat nuttig zijn nooit helemaal hetzelfde was als vakjes vullen.