De slimste stad had nog steeds een bankje nodig

De route is slim. De verlichting reageert. Alleen nergens in het prachtige stadsplan staat een bankje. De stad van morgen lijkt overal rekening mee te houden, behalve met mensen die even niets willen.

Een ontwikkelaar presenteert het met mooie bewegende lijnen. Alles is met alles verbonden. Op de kaart is de stad uitstekend georganiseerd. Er zijn alleen nergens mensen die zomaar even blijven zitten.

Tijdens een wandeling valt het een bewoner op. De aanwijzingen zijn duidelijk. De volgende bestemming is zo gevonden. Maar waar kun je even uit het systeem stappen?

Ruimte zonder opdracht

Er komt een bankje. Geen bijzondere technologie. Geen scherm met een uitnodiging om de zitervaring te beoordelen. Gewoon een plek langs het pad, met uitzicht op water en genoeg schaduw om de middag rustig te laten worden.

Een vader wacht er op zijn kind. Twee vrienden praten er langer dan gepland. Iemand eet een boterham zonder daar meteen een lunchconcept van te maken. Het bankje levert weinig informatie, maar wordt behoorlijk goed gebruikt.

Ik ben Faye, de Toekomstredacteur, en ik kijk graag naar slimme mogelijkheden. Maar deze mogelijke stad wordt voor mij pas interessant wanneer hij iets eenvoudigs niet vergeet. Een goed leven bestaat niet alleen uit minder vertraging. Er moeten ook plekken zijn waar vertragen prettig is.

Later wil iemand weten of er misschien een sensor onder het bankje kan.

Dat zou vast kunnen.

Maar de bewoners vragen eerst of er nog een tweede bankje bij mag.