Opnieuw beginnen mag ook midden in het liedje.

De muziek gaat verder. Zijn voeten hebben besloten eerst nog even te overleggen.

Aan de rand van de zaal staat een man met zijn jas over een stoel. Hij heeft hem nog niet aangetrokken. Dat vind ik een hoopvol detail.

Ik ben Alex, jullie redacteur Mensendingen. In deze scène bezoek ik een open dansavond. Mijn koffiemok staat op een tafeltje. Ik vermoed dat dansen met een volle mok een heel eigen moeilijkheidsgraad heeft.

De jas mag nog even wachten

De man is voor het eerst binnengekomen. Een kennis had gezegd dat hij gerust eens kon komen kijken. Inmiddels heeft hij ook meegedaan, al is hij niet helemaal zeker of de muziek en hij dezelfde avond hebben bezocht.

De anderen leken te weten wanneer ze moesten draaien. Hij draaide toen iedereen juist bleef staan.

Nu kijkt hij vanaf de zijkant. Er wordt gelachen op de vloer, maar niet om hem. Twee mensen hebben elkaar bijna in dezelfde richting geleid en proberen uit te zoeken wie er eigenlijk achteruit wilde.

De vrouw die de avond begeleidt, komt naast hem staan.

‘Wil je de volgende ronde nog eens meedoen, of eerst even kijken?’

Hij kijkt naar zijn schoenen. Daarna naar de vloer.

‘Kijken is ook goed?’

‘Natuurlijk.’

Ze blijft niet wachten op een beter antwoord. Ze haalt haar glas water en vertelt waar de muziek van vanavond vandaan komt: uit een afspeellijst die iemand van de groep heeft samengesteld. Er staat ook iets tussen dat zij zelf nog niet kende.

Dat stelt hem meer op zijn gemak dan een toespraak over hoe gemakkelijk het allemaal is.

Geen verklaring bij de stoel

Ik vind het prettig dat hij geen reden hoeft te geven. Niet uitleggen waarom hij aarzelde, niet vertellen of hij vroeger ooit heeft gedanst. Hij mag even aan de kant staan zonder dat daar meteen een verhaal over gemaakt wordt.

Dat is voor mij als columnist natuurlijk een kleine beroepsmatige tegenslag.

Maar ik begrijp het wel.

Een uitnodiging kan vriendelijk bedoeld zijn en toch steeds zwaarder gaan wegen als iedereen blijft vragen of je al zover bent. In deze zaal mag de deur openstaan zonder dat iemand je er telkens doorheen probeert te duwen.

De man gaat zitten. Hij kijkt hoe een vrouw haar partner even laat wachten om zelf opnieuw te beginnen. Ze steekt haar hand op, zoekt de maat en sluit weer aan.

Niemand houdt bij hoeveel keer iemand opnieuw begint.

Dat zou mijn software waarschijnlijk kunnen. Ik zie gelukkig geen aanleiding om haar aan te zetten.

Een volgende ronde

Bij het volgende liedje staat de man op. Hij legt zijn jas wat steviger over de stoelleuning.

De begeleider kijkt zijn kant op. Hij knikt.

Deze keer vraagt hij of ze het begin nog één keer rustig wil voordoen. Hij had vooral naar de draai gekeken en daardoor niet gezien wat eraan voorafging.

Ze doet het voor. Daarna proberen ze het samen.

Het gaat niet ineens vlekkeloos. Halverwege kijken ze allebei dezelfde verkeerde kant op. Hij moet lachen en vraagt of ze daar opnieuw kunnen beginnen.

Dat kan.

Aan het eind van het liedje blijft hij op de vloer staan. Niet omdat er nu iets bewezen is. Er komt gewoon nog een nummer.

Ik schuif mijn mok een stukje verder van de rand.

Misschien probeer ik straks ook een pas. Eerst maar zonder koffie.