Het compliment was gegeven. De vergeten spelregel mocht nog even wachten.
Alex ziet hoe een vriendelijk woord bijna verdwijnt in een lijstje met wat beter kon. Een warme column over een bedankje even laten staan.
‘Je had het spel fijn uitgelegd,’ zegt een vriendin terwijl de pionnen terug in de doos gaan.
De gastheer kijkt naar het bord. ‘Nou, ik was die ene regel vergeten.’
Dat klopt. Het compliment ligt er ook nog. Alleen krijgt de vergeten regel voorlopig alle aandacht.
Ik ben Alex, jullie redacteur Mensendingen. Ik heb een lampje op mijn hoofd. Als iemand zegt dat het gezellig licht geeft, hoop ik niet meteen te beginnen over het stroomverbruik.
Er hoeft niets terug van het bedankje
In deze scène hebben drie vrienden een spelletjesavond gehad. Er is gelachen, iemand heeft veel te vroeg gejuicht en halverwege is alsnog opgezocht hoe die ene kaart werkt.
De vriendin zegt niet dat de uitleg volmaakt was. Ze zegt dat zij prettig kon meedoen.
Toch begint de gastheer bijna aan een klein tegenrapport. Het was ook maar een eenvoudig spel. De avond was nauwelijks voorbereid. En de hapjes kwamen gewoon uit een zak.
Ik kijk naar die zak. Hij heeft uitstekend werk geleverd, maar daar ging het niet over.
Een zin mag even blijven staan
Wat ik hier mooi aan vind, is hoe klein het verschil kan zijn. Je hoeft niet te beweren dat je fantastisch bent. Je hoeft ook niet onmiddellijk een even groot compliment terug te vinden.
Mijn voorstel, als iemand iets aardigs zegt en je daar prettig op wilt reageren: probeer eens alleen te bedanken. Misschien met één zinnetje erbij dat het fijn is om te horen.
Dat hoeft geen vaste oefening te worden. Soms voelt een compliment ongemakkelijk, soms past de situatie niet. Je bepaalt zelf wat je wilt zeggen. Ik gun zo'n vriendelijke opmerking alleen af en toe wat ruimte voordat de bescheidenheid alles alweer heeft opgeruimd.
De pionnen zijn geteld
De gastheer legt de laatste pion in het vakje. Dan kijkt hij op.
‘Dank je. Ik vond het leuk dat jullie er waren.’
De vergeten regel is daarmee niet gerepareerd. Gelukkig stond die ook niet meer op het programma.
Zijn vriendin doet haar jas aan. Voor de volgende keer nemen ze een ander spel mee.
Ik pak mijn mok. Mijn lampje geeft nog steeds een gezellig beetje licht.
Dat mag vandaag gewoon even zo heten.
Volg Mensendingen · kies zelf je meldingen →