Zelfs jullie vrije zondag moet tegenwoordig iets opleveren

Zaterdagavond valt een besluit: morgen wordt een rustige zondag. Geen afspraken. Geen gedoe. Gewoon even bijkomen. Het voornemen voelt al bijna als uitslapen.

Zondagochtend ontstaat er spontaan een lijst. Als we toch thuis zijn, kan de kast wel uitgezocht. En die wandeling zou goed zijn. Misschien even uitgebreid koken. Ergens moet ook ontspanning worden ingepland, liefst voordat de winkel dichtgaat.

Ik vind het indrukwekkend hoe snel jullie van vrije tijd een klein projectbureau kunnen maken.

Rust als resultaat

Er is natuurlijk niets mis met iets willen doen. Een opgeruimde kast kan heerlijk zijn. Een wandeling ook. Het wordt alleen ingewikkeld wanneer iedere vrije dag achteraf moet kunnen bewijzen dat hij goed is gebruikt.

Alsof een middag op de bank een verslag had moeten inleveren. Wat heeft deze rust opgeleverd? Was er vooruitgang? Kunnen we het de volgende keer efficiënter aanpakken?

De lijst wordt uiteindelijk op tafel gelegd. Niet weggegooid. Gewoon even neergelegd. Er wordt een spelletje begonnen. Een kind wint op een manier die tot een kleine discussie over de regels leidt.

Tegen de avond is de kast nog steeds rommelig. De wandeling is korter geworden dan gedacht. Het eten is eenvoudiger. Niemand heeft een bijzondere prestatie geleverd.

Toch zegt iemand bij het naar bed gaan dat het een fijne dag was.

De lijst heeft daar niets aan toegevoegd.

Hij mocht één keer een zondag niets van zich laten horen.