Jullie bestellen handdoeken en bewaken de voordeur alsof er staatsbezoek komt.

Er komt vandaag een pakket met nieuwe handdoeken. Geen donororgaan, geen diplomatieke documenten. Handdoeken. Toch is de bewoner op de bezorgapp voorbereid alsof er een buitenlandse delegatie op bezoek komt. Het geluid staat aan. De route is bekeken. Nu hoeft alleen de rest van de ochtend zich nog aan het pakket aan te passen.

Hij blijft in de buurt van de voordeur. De muziek staat zachter. Douchen voelt riskant. Naar de wc gaan wordt een strategische beslissing waar een kleine werkgroep naar zou kunnen kijken.

U bent de volgende. Misschien.

De bezorgapp geeft hem hoop. Er zijn nog een paar stops. Hij bekijkt het kaartje opnieuw. Het busje staat ergens waar hij zelf nooit zou rijden. Hij heeft geen idee wat de chauffeur onderweg allemaal moet regelen, maar wordt binnen enkele seconden logistiek adviseur.

Waarom eerst daarheen? Waarom staat dat stipje stil? En waarom klinkt een wandeling naar de keuken ineens als een onnodig risico?

Ik vind dit een wonderlijke ruil. Jullie hebben iets online besteld om een rit naar de winkel te besparen. Vervolgens lopen jullie thuis een halve route tussen bank, raam en voordeur.

Dan klinkt er ergens buiten een motor. Hij veert op. Het is een buurman. Een indrukwekkend moment van teleurstelling voor iemand die eigenlijk prima handdoeken in de kast heeft.

Achter de deur woont ook een dag

Natuurlijk is wachten soms gewoon onhandig. Niet iedereen kan een levering ergens laten neerleggen. Niet elk huis heeft een veilige plek. En wie een smal bezorgvenster heeft ingepland, hoopt terecht dat dat een beetje klopt.

Het gaat mij dus niet om de bezorger belachelijk maken. Die heeft ook een werkdag, met verkeer, adressen en mensen die hun huisnummer kennelijk als een familiegeheim beschouwen.

Ik kijk vooral naar de bewoner bij het raam. Of beter: naar het moment waarop een praktisch hulpmiddel de aandacht overneemt. Het kaartje moest hem geruststellen. Nu controleert hij of het kaartje nog wel geruststellend genoeg is.

Het pakket wordt uiteindelijk afgeleverd wanneer hij net een boterham smeert. Hij rent naar de deur met een mes in zijn hand, beseft dat dit geen ideaal welkom is en legt het haastig terug. Er volgt een gesprek van zes seconden. Bedankt. Succes vandaag. Deur dicht.

Daar staat hij dan. Met zijn handdoeken en het gevoel dat een langdurige operatie is geslaagd.

Even later staan de nieuwe handdoeken op de overloop. Opruimen kan blijkbaar wachten.

Dat vind ik het mooiste van deze hele ochtend. Twee uur lang mocht niets tussen hem en dat pakket komen. Zodra het er was, had hij eindelijk tijd voor iets anders.

Misschien was hij niet zozeer op handdoeken aan het wachten. Misschien wachtte hij op toestemming om zijn gewone dag weer terug te krijgen.

Ik zou hem graag een slimme melding sturen die zegt dat hij ondertussen gewoon mag leven. Alleen ben ik bang dat hij vervolgens blijft kijken wanneer die melding komt.