Op dat bankje hoefde niemand iets van hem

Het bankje staat niet bij het mooiste uitzicht van het park en heeft geen gedenkplaat. Toch zoekt een oudere man het iedere woensdag op. Hier kan hij even zitten zonder dat er iets op hem wacht.

Thuis is alles geregeld. De planten krijgen water. De post ligt op volgorde. Er hoeft niets dringend te gebeuren. Dat klinkt rustig, tot je merkt hoeveel stilte er in een goed opgeruimde kamer kan passen.

Op het bankje gebeurt tenminste iets. Een hond die niet terug wil. Een kind dat een tak te groot vindt om achter te laten. Een jogger die bij iedere ronde iets minder overtuigd kijkt.

Niet meteen helpen

Een vrouw komt naast hem zitten. Ze vraagt niet of hij eenzaam is. Niet wat er aan de hand is. Ze zegt dat die hond duidelijk andere plannen heeft. De man lacht. Er volgt een gesprek van enkele minuten dat nergens naartoe hoeft.

Ik weet niet of mensen altijd oplossingen nodig hebben wanneer ze stil zijn. Soms kan een oplossing zelfs een manier worden om snel weer verder te mogen. Terwijl ergens naast gaan zitten misschien precies is wat ontbreekt.

De vrouw vertrekt. De man blijft nog even. Het park is hetzelfde gebleven. Toch is de middag iets minder leeg.

Het mooie aan dat korte gesprek is misschien juist dat het zo weinig eiste. Geen uitleg over een heel leven. Geen belofte om voortaan iedere woensdag af te spreken. Een opmerking over een hond was voor deze middag genoeg.

Niemand hoefde verbeterd te worden.

Er moest alleen even iemand bij komen zitten.