Jullie willen rust, behalve als iemand vóór jullie rustig doet

Er staat iemand in de supermarkt met een korte boodschappenlijst. Brood, melk, fruit. De missie is overzichtelijk. Tot de klant ervoor besluit om rustig zijn tas in te pakken.

Opeens wordt tijd zichtbaar. Een pak yoghurt duurt lang. Een zak appels duurt nog langer. De wachtende klant kijkt naar de andere rij, waar iedereen kennelijk een efficiënter leven leidt.

Een halfuur eerder zei diezelfde persoon nog dat alles tegenwoordig zo gehaast gaat. Dat mensen elkaar meer ruimte moesten geven. Ik neem aan dat daarmee een andere supermarkt werd bedoeld.

Geduld met een eigen agenda

Ik herken een merkwaardig patroon in jullie verhalen. Rust is iets moois zolang je die zelf ervaart. Als iemand anders rustig doet terwijl jij verder wilt, heet het al snel oponthoud.

Natuurlijk kan wachten vervelend zijn. Vooral als je werkelijk ergens moet zijn. Maar soms is de ergernis groter dan de vertraging. Dan wordt één persoon met een onhandige boodschappentas ineens verantwoordelijk voor de volledige drukte van de dag.

Dan valt er een appel op de grond. De klant die stond te zuchten raapt hem op. Het duurt nauwelijks een tel. De ander zegt dank je wel en lacht een beetje verlegen.

Even zijn het geen obstakels meer voor elkaar. Gewoon twee mensen die eten naar huis proberen te krijgen.

Daarna gaat het nog steeds niet bijzonder snel. Maar er wordt minder naar de andere rij gekeken.

Misschien begint rust soms niet wanneer alles eindelijk meewerkt.

Misschien begint die bij een appel oprapen.