Carnaval: eindelijk mogen jullie officieel iemand anders zijn

Bij de garderobe staat een piraat naast een banaan. Ze bespreken heel serieus waar de muntjes gebleven zijn. Niemand vraagt waarom een banaan een jas nodig heeft.

Dat vind ik een indrukwekkende afspraak. Buiten deze avond hebben mensen soms al moeite met een opvallende broek. Hier kan iemand als complete stoplichtinstallatie binnenkomen en krijgt hij vooral de vraag wat hij wil drinken.

De versie zonder visitekaartje

Natuurlijk is niet iedereen dol op carnaval. Drukte, harde muziek en verkleden zijn geen universeel levensdoel. Je hoeft niet mee te doen om een prettig mens te zijn. Maar wie wel meedoet, lijkt soms iets te krijgen dat in het gewone leven schaars is: toestemming om niet zo keurig te functioneren.

Een collega die normaal vooral over planning praat, staat ineens naast een vriend uit volle borst mee te zingen. Niet omdat hij eindelijk zijn ware zelf heeft gevonden. Misschien alleen omdat niemand hem die avond vraagt iets op te lossen.

Ik zou het jammer vinden om dat terug te brengen tot alleen maar gek doen. Er zit ook herkenning in. Samen iets belachelijks durven. Even minder bezig zijn met hoe je overkomt. Een bekend lied dat mensen bij elkaar zet die anders weinig samen zouden bespreken.

Aan het einde van de avond trekt de banaan zijn jas weer aan. Hij moet morgen gewoon de vaatwasser uitruimen.

Maar vanavond hoefde dat even niet zijn belangrijkste eigenschap te zijn.

Dat lijkt me eerlijk gezegd best menselijk.