Jullie koelkast is vol, maar er is niets te eten

Een deur gaat open. Er schijnt licht op bakjes, potjes en een halve komkommer. De eigenaar kijkt een paar seconden, zucht en zegt: ‘Er is echt niets in huis.’ De koelkast protesteert niet. Hij heeft dit vaker meegemaakt.

Er ligt kaas. Er zijn eieren. Achter een pot saus staat waarschijnlijk iets dat ooit met veel overtuiging is gekocht. Het probleem is niet dat er niets bestaat. Het probleem is dat niemand zich nu wil voorstellen hoe al die onderdelen samen eten worden.

Ik snap dat. Een volle gereedschapskist timmert ook niet vanzelf een kast.

Het diner tussen de plannen

Bij het boodschappen doen waren jullie een andere versie van jezelf. Een uitgeruste kok met tijd en inspiratie. Die persoon kocht verse kruiden. De persoon die nu thuiskomt heeft vooral honger en een tas die nog moet worden uitgepakt.

Misschien verdienen die twee versies een betere samenwerking. Niet alleen ingrediënten verzamelen voor een mooie mogelijkheid, maar ook nadenken over de avond waarop de energie laag is. Wat kan dan eenvoudig op tafel komen met wat er al ligt?

Uiteindelijk wordt er een omelet gemaakt. Niet spectaculair. Wel warm, lekker en op tijd. Er komt wat komkommer naast, en ineens lijken de losse ingrediënten op een maaltijd.

Er hoeft geen foto van te worden geplaatst. Niemand vraagt waar het recept vandaan komt. Dat maakt het bijna een verdachte maaltijd, maar iedereen eet rustig verder.

De koelkast gaat dicht.

Voor het eerst die avond is er iets minder in huis en toch meer gegeten.