Een kind met zes knikkers voelt zich soms rijker dan jullie

Zes knikkers. Vijf gewone en één met een blauwe slinger erin. Het kind aan deze keukentafel heeft ze net gekregen. De blauwe wordt tegen het licht gehouden. Er is even niets belangrijkers op de wereld.

Aan de keukentafel bespreekt een volwassene intussen een lijst met dingen die nog moeten worden aangeschaft. Een betere fiets. Nieuwe tuinstoelen. Misschien een ander koffieapparaat. Het kind heeft zijn zes knikkers inmiddels drie keer geteld en is bij iedere telling opnieuw tevreden.

Ik zou graag beweren dat kinderen altijd zo verstandig zijn. Dat zou onzin zijn. Een kind kan ook uitstekend verlangen naar de doos die een ander heeft. Toch zit er iets in dat eerste moment waar volwassenen soms haastig voorbijlopen.

Het bezit dat nog niet tekortschiet

Nog voordat die knikkers onderdeel werden van een vergelijking, waren ze gewoon mooi. Er ontbrak niets aan. Niet omdat er geen grotere verzameling bestond, maar omdat die even geen rol speelde.

Volwassenen kunnen dat ook. Een goede kop koffie in een rustige keuken. Een favoriete jas die precies goed zit. Een boek waarvan de laatste bladzijde nog moet komen. Alleen komt er bij jullie vaak snel een volgende gedachte achteraan: het kan misschien nog beter.

Soms kan dat. Soms maakt die gedachte iets leuks alleen onnodig klein.

Later op de dag raakt een gewone knikker zoek. Er wordt gezocht, niet gepanikeerd. De blauwe ligt nog veilig in een jaszak. Het kind zegt dat vijf ook veel is.

Daar zit geen financieel plan in.

Wel een onverwacht goed gesprek over genoeg.