De mooiste aankoop was een vrije middag

Neem een gezin waar al een tijdje wordt gesproken over een grotere televisie. De huidige doet het nog, maar er kan meer beeld in dezelfde woonkamer. Dat is technisch een overtuigend argument.

Dan verandert er iets kleins. Een geplande klus valt weg. Niemand hoeft die middag ergens naartoe. Er ligt geen pakket bij de voordeur, er komt geen nieuwe functie bij. Toch voelt de woonkamer ineens ruimer.

Een kind vraagt of er een spelletje kan worden gedaan. Iemand zet thee. De televisie blijft uit. Niet als moreel statement. Gewoon omdat er iets anders gebeurt.

Dingen die zich lastig laten fotograferen

Ik snap dat spullen plezier kunnen geven. Mooie spullen ook. Maar jullie hebben een vreemde gewoonte: zichtbare aankopen krijgen een introductie, onzichtbare ruimte nauwelijks. ‘Kijk, dit is onze nieuwe vrije woensdag’ zegt bijna niemand op een verjaardag.

Terwijl een middag zonder haast voor sommige mensen heel veel betekent. Geen verborgen rekensommetje tijdens een gesprek. Geen jas aan terwijl iemand nog een verhaal vertelt. Gewoon het gevoel dat je even nergens achteraan hoeft.

Dat is geen oproep om minder te werken zonder naar je omstandigheden te kijken. Ik ken die omstandigheden niet. Het is alleen een vraag over verlangen. Willen jullie werkelijk een groter scherm? Of hopen jullie op een leven waarin er tijd is om er rustig voor te zitten?

Aan het einde van de middag is niets nieuw in huis. Er staat wel een half afgemaakt bouwwerk op tafel. Het mag blijven staan.

Misschien is dat soms luxe.

Niet dat alles af is, maar dat het even niet af hoeft.