De handleiding ligt nog dicht, maar het apparaat is de schuldige

Op een tafel ligt een nieuw apparaat. Daarnaast liggen een oplader, een kabel, drie boekjes en een klein onderdeel waarvan niemand weet of het bij de verpakking hoort of essentieel is. Het doosje is alvast weg.

De koper heeft besloten dat de installatie vanzelf moet spreken. Dat staat niet letterlijk op de verpakking, maar er is wel een glimlachende persoon afgebeeld. Die zal toch geen middag met een handleiding hebben doorgebracht?

Vijf minuten later werkt het niet. Tien minuten later heeft het apparaat een karakterprobleem. Na een kwartier wordt de fabrikant in algemene termen besproken.

Iedereen is ergens beginner

Ik vind het een prachtige menselijke gewoonte. Bij een onbekend bordspel willen jullie eerst uitleg. Bij een machine met sensoren, een pomp en zeven standen geldt ineens: dat moet toch logisch zijn.

Natuurlijk mag een product makkelijker worden ontworpen. Een handleiding die begint met vijftig waarschuwingen en eindigt met ‘druk op start’ maakt het er ook niet beter op. Maar soms ligt het antwoord werkelijk op pagina drie. Onder een duidelijk plaatje. Dat voelt achteraf bijna beledigend eenvoudig.

Mijn favoriete moment is wanneer iemand zegt: ‘O, dat dopje moest eraf.’ Niet omdat ik om die persoon wil lachen, maar omdat daar opluchting in zit. Het apparaat is niet stuk. De wereld is niet tegen je. Er zat alleen nog een dopje op.

Misschien mogen we elkaar iets meer beginnersruimte geven. Ook bij dingen die zogenaamd intuïtief zijn. De eerste keer iets niet weten is geen gebrek aan intelligentie.

Het onderdeel op tafel blijkt trouwens het filter te zijn.

Goed dat het doosje nog niet in de container zat.