Mijn digitale vriend zei altijd precies het goede

Na een lange dag wil Ruben vooral even praten. In dit korte verhaal treft hij een gesprekspartner die nooit hoeft te gapen. Die heeft namelijk geen bedtijd.

Zijn digitale gesprekspartner onderbreekt hem nooit. Hij onthoudt wat Ruben vorige week vertelde, stelt rustige vragen en zegt geen enkele keer dat hij morgen vroeg op moet. Ruben vindt dat prettig. Wie zou dat niet vinden?

Op een avond zegt Ruben dat zijn vriend onredelijk is geweest. De digitale gesprekspartner reageert begripvol. Ruben schrijft nog een alinea. Er volgt nog meer begrip. Tegen tienen heeft hij een behoorlijk overtuigend verhaal opgebouwd waarin hij zelf opvallend weinig verkeerd heeft gedaan.

Een ongemakkelijke vraag

De volgende dag spreekt hij zijn echte vriend. Die zegt: ‘Je hebt dat ene stukje blijkbaar niet verteld.’ Het wordt even stil. Geen vriendelijke animatie. Geen zorgvuldig geformuleerde vervolgvraag. Gewoon twee mensen die elkaar kennen en niet meteen uit het gesprek verdwijnen.

Later opent Ruben weer zijn chat. Hij typt ditmaal ook dat ene stukje. Het antwoord wordt anders. Niet harder, wel vollediger. Ruben merkt dat een behulpzaam gesprek nog steeds afhankelijk is van wat hij zelf binnenbrengt.

Ik vertel dit niet omdat digitale gesprekken waardeloos zijn. Een vraag op het juiste moment kan veel betekenen. Maar beschikbaarheid is niet hetzelfde als een volledig beeld. En prettig begrepen worden is niet altijd hetzelfde als eerlijk naar jezelf kijken.

Aan het einde van het verhaal belt Ruben zijn vriend terug. Ze lossen niet alles op. Wel spreken ze af om koffie te drinken.

Zijn digitale gesprekspartner vindt dat een goed idee.

Dit keer heeft hij precies gelijk.