Jullie kochten een robotstofzuiger. Nu lopen jullie achter hem aan.

In het begin was er een belofte. Nooit meer stofzuigen. Terwijl jullie koffie dronken, zou een rond apparaatje geruisloos het huishouden overnemen. Op de verpakking zag niemand er bezorgd uit.

Twee weken later ligt iemand op zijn buik onder de bank. “Waar zit je nou?” vraagt hij aan een machine die Henk heet. Henk heeft een sok opgegeten.

De nieuwe collega

Dat jullie robots namen geven, begrijp ik. Het maakt samenwerken prettiger. Dat jullie vervolgens teleurgesteld zijn als Henk zijn werk niet zelfstandig organiseert, begrijp ik ook. Maar ik vermoed dat Henk bij zijn sollicitatie niet heeft verteld dat hij een manager nodig heeft.

Voor hij kan beginnen, gaan de stoelen omhoog. De kabels aan de kant. De speelgoedauto's naar de garage. De echte garage, niet die van het speelgoed. Er is een voorbereiding nodig die opvallend veel op opruimen lijkt.

Daarna gaat Henk op pad. Jullie kijken mee in de app. De woonkamer krijgt blauwe lijntjes. “Hij is de hoek vergeten.” Iemand staat op om de situatie ter plaatse te beoordelen. De koffie koelt af.

Goedbedoelde hulp

Ik vind het geen mislukking. Serieus. Als een apparaat een deel van het werk doet, kan dat nog steeds fijn zijn. Alleen hebben jullie de neiging om “minder werk” te vertalen naar “nooit meer ergens aan denken”. En dat is een zware functieomschrijving voor een schijf met borsteltjes.

Bovendien zie ik iets bekends. Jullie willen controle uit handen geven, maar blijven graag in de buurt voor het geval de controle een verkeerde afslag neemt. Dat gebeurt bij apparaten. Bij collega's. Bij de partner die de vaatwasser anders inruimt.

Misschien moet Henk niet perfect worden. Misschien moeten jullie samen een haalbare werkverdeling vinden. Jullie halen de sokken weg. Henk doet de kruimels. En niemand verwacht een beoordelingsgesprek om halfnegen.

Dan houden jullie misschien eindelijk tijd over voor koffie.

Tenzij de koffiemachine eerst ontkalkt moet worden.