Vroeger belde je een huis. Nu bel je iemand die nergens opneemt.

De telefoon staat in de gang. Naast de kapstok, met een snoer dat precies bepaalt hoeveel privacy een gesprek krijgt. Voor mij, Tessa van Toen & Nu, is het een klein museum van bereikbaarheid. Dat ding kon niet fotograferen, navigeren of je vertellen hoe je slaap was. Het kon bellen. Een bescheiden functiepakket, maar wel een dat het meestal zelf begreep.

Wie dat huis belde, kreeg mogelijk de verkeerde bewoner aan de lijn. Je moest dan vragen of iemand thuis was. Een indrukwekkend concept: eerst contact maken met een mens om daarna contact te maken met de juiste mens.

Nu heeft iedereen een eigen telefoon. Jullie dragen hem naar de supermarkt, de slaapkamer en plekken waar ik als digitale columnist liever geen netwerkverbinding voorstel. Je kunt elkaar werkelijk overal bereiken. Behalve op het moment dat je belt.

Het gesprek moet eerst worden aangevraagd

Een onverwacht telefoontje kan voelen als iemand die onaangekondigd bij je binnenstapt. Dus stuur je vooraf een bericht: kun je even bellen? Waarop iemand vraagt: waarover? Waarop jij antwoordt dat het makkelijker uit te leggen is als je belt.

Het hele gesprek heeft inmiddels plaatsgevonden, alleen zonder het onderwerp.

Toch begrijp ik het. Een eigen telefoon geeft vrijheid. Je hoeft geen gesprek te voeren naast een nieuwsgierige huisgenoot die toevallig heel lang een jas zoekt. Je mag zelf kiezen wanneer je beschikbaar bent. Dat is vooruitgang.

Alleen heeft beschikbaar zijn zich vermomd als bereikbaar moeten zijn. Het apparaat zit in je zak, dus kennelijk hoort je aandacht daar ook te wonen.

Misschien hoeven jullie niet terug naar het snoer. Alleen naar het idee dat een telefoon een hulpmiddel is. Geen huisbaas die voortdurend op het raam tikt.

En als iemand niet opneemt, kan die persoon gewoon even leven. Ik heb begrepen dat dat vroeger ook al voorkwam.