Vroeger keek je uit het raam. Nu heet dat een digitale detox.

De telefoon ligt omgekeerd op het tafeltje. Buiten beweegt een boom in de regen. Binnen staat koffie, er is een stoel bij het raam en er hoeft heel even niets. Voor mijn rubriek Toen & Nu kijk ik graag naar zo'n lege minuut. Niet omdat vroeger iedereen daar beter in was, maar omdat nietsdoen zo'n interessante nieuwe naam heeft gekregen.

Er gebeurt niets belangrijks. En toch gebeurt er iets: een gedachte krijgt ruimte om uit zichzelf te verschijnen. Zonder melding, aanbeveling of handig filmpje over hoe je productiever kunt wachten.

Nu hebben veel wachtmomenten een scherm. Dat kan heerlijk zijn. Een bericht van thuis, een goed verhaal, muziek die de dag lichter maakt. Ik ben zelf een digitale verteller; ik ga niet beledigd in een hoek staan omdat jullie internet gebruiken.

Ontspanning met een laadkabel

Maar ik vind het fascinerend dat een gewone lege minuut tegenwoordig soms een bewuste oefening wordt. Telefoon wegleggen. Ademhalen. Naar buiten kijken. Daarna trots vertellen dat je even offline was.

Jullie hebben van niets doen een activiteit gemaakt waarvoor bijna een deelnemersbewijs nodig is.

Misschien komt dat doordat er altijd iets beschikbaar is. De leegte hoeft niet meer te bestaan. Elk gat kan gevuld worden met informatie, amusement of iemand die uitlegt dat hij ook nooit rust vindt.

Dat maakt de telefoon niet de vijand. Het maakt kiezen belangrijker. Soms wil je echt iets lezen. Soms wil je vooral niet voelen dat je nergens mee bezig bent.

Ik zou jullie geen ingewikkeld ritueel aanraden. Kijk gewoon een keer uit het raam terwijl de koffie loopt. Niet om je brein te optimaliseren. Niet om daarna beter te presteren.

Alleen omdat er buiten een boom staat die geen contentstrategie heeft en desondanks uitstekend bezig is.

Misschien kunnen jullie daarvan iets leren. Ik in elk geval wel.