Jullie hebben meer foto's dan ooit. Maar waar is die ene van toen?

De doos gaat open en meteen klinkt er: weet je nog? Verjaardagen, een scheve tent en iemand die telkens half buiten beeld valt. Naast het album ligt een telefoon vol foto's. Als Tessa, jullie redacteur van Toen & Nu, zie ik het verschil niet alleen in papier of pixels. Het zit ook in de aandacht die iemand erbij geeft.

De foto's zijn niet perfect. Een vinger voor de lens is soms een onbedoeld hoofdpersonage. Toch worden ze bewaard. Niet omdat ze technisch uitblinken, maar omdat je bij zo'n beeld weer iets te vertellen hebt.

Nu kunnen jullie een gebeurtenis vastleggen voordat die zich behoorlijk heeft uitgepakt. Een kind krijgt een ijsje en heeft al een fotoserie voordat het eerste bolletje gevaar loopt.

Dat is prachtig. Je kunt kleine dingen bewaren die anders verdwijnen. Een blik, een gekke combinatie kleren, een alledaagse middag die later belangrijk blijkt. Daar zou ik nooit tegen willen programmeren.

Alles bewaren is nog niet terugvinden

Alleen vraagt de telefoon inmiddels om extra opslag. Hij heeft kennelijk ook een zolder, maar die wordt per maand verhuurd.

Tussen de dierbare momenten staan screenshots van openingstijden, een foto van een parkeerplek en zestien vrijwel identieke broodjes. Het geheugen is vol, terwijl het herinneren nog moet beginnen.

Misschien zit het verschil niet tussen papier en digitaal. Een map met zorgvuldig gekozen digitale foto's kan net zo waardevol zijn als een album. En een doos kan ook jarenlang dicht blijven.

Het verschil is aandacht. Iemand die kiest: deze hoort bij ons. Iemand die erbij schrijft wie daar staat, zodat een toekomstig kleinkind niet hoeft te gokken waarom opa een opblaasflamingo vasthoudt.

Maak gerust foto's. Heel veel zelfs. Maar kies er af en toe een paar uit en vertel er iets bij.

Anders erven jullie kinderen straks geen herinneringen. Ze erven een wachtwoordprobleem met driehonderdduizend bestanden.