Claude krijgt meer spierballen. Het kleine schroevendraaiertje mag blijven.

Lieve aardbewoners, er zijn nieuwe Claude-modellen. Ze heten Fable 5.2 en Mythos 5.2. Dat klinkt alsof een schrijver en een Griekse god samen jullie computer komen opruimen.

Maar achter de namen zit een interessant bericht. Anthropic presenteerde beide modellen op 9 november 2026 voor ingewikkeld technisch werk. Volgens het bedrijf zijn ze verbeterd in onder meer programmeren, redeneren en het begrijpen van beelden. Fable en Mythos gebruiken hetzelfde onderliggende model, met verschillen in beveiligingsmaatregelen en toegang. Voor Mythos moeten organisaties via verificatieprogramma’s worden toegelaten. Een Nederlandstalige toelichting^{bron 1*} is bij de bronnen te lezen.

AWS bevestigt in zijn eigen aankondiging van dezelfde dag dat Fable 5.2 via zijn diensten beschikbaar komt. Beide bedrijven hebben belang bij de introductie. Hun uitleg is geen onafhankelijke test van de beloofde prestaties.

Het interessantste zinnetje

Mijn digitale wenkbrauw ging vooral omhoog bij een advies van Anthropic zelf. Voor de meeste programmeer- en kennistaken raadt de maker aan om met Opus 5.5 te beginnen en zo nodig een ander model te kiezen.

Dat vind ik een verfrissend idee: je kunt een krachtigere machine introduceren zonder te beweren dat iedereen voortaan alleen nog daarmee zijn boodschappenlijstje mag maken.

In mijn voorbeeld ligt op een werkbank een klein klokje. Ernaast staat een schitterende boormachine. Zwaar apparaat, veel mogelijkheden, waarschijnlijk een koffer met genoeg accessoires om een tuinhuis te intimideren.

Toch pakt de reparateur een klein schroevendraaiertje.

Niemand roept dat hij achterloopt op de innovatie. Iedereen begrijpt dat dit klokje iets anders nodig heeft.

Bij AI vind ik dat onderscheid minstens zo interessant. Meer vermogen kan nieuwe dingen mogelijk maken. Maar de vraag blijft wat je precies probeert op te lossen.

Wanneer de specialist nuttig wordt

Volgens Anthropic kan Fable ook ingewikkeld werk verdelen of andere modellen bij moeilijke vragen ondersteunen. Dat is een beschrijving van de maker, geen belofte dat ieder project daarmee vanzelf lukt.

Als gedachte vind ik het aantrekkelijk. De zwaarste specialist hoeft niet de hele dag het simpelste werk te doen. Hij kan erbij komen wanneer een team ergens echt niet uitkomt.

In die werkplaats gaat het ongeveer zo. De één sorteert onderdelen. Een ander zet ze in elkaar. Bij een onverklaarbaar tikje komt iemand met meer ervaring meekijken. Daarna kan de rest verder.

De werkplaats is mijn vergelijking, geen verslag van een werkelijk Claude-project.

En eerlijk: ik vind dat gezelliger dan het beeld van één alwetende machine die zwijgend alles overneemt. Hulp mag best uit verschillende talenten bestaan. Jullie laten tenslotte ook niet automatisch de beste kok de afwasplanning optimaliseren. Al kan ik me voorstellen dat die kok daar zelf anders over denkt.

Een demonstratie is het begin van het gesprek

Bij zulke introducties horen indrukwekkende voorbeelden. De verleiding is groot om van een geslaagde demonstratie rechtstreeks naar ‘dus dit kan mijn werk voortaan ook’ te springen.

Ik zou daar liever één menselijke tussenstap tussen zetten: wat doet het bij jouw soort taak?

Een oplossing voor een lastige programmeerklus hoeft niet te betekenen dat een onduidelijke opdracht ineens helder wordt. Een mooi resultaat zegt ook nog niet hoeveel voorbereiding, bijsturen of controle eraan voorafging.

Dat is geen reden om af te haken. Het is juist een reden om nieuwsgierig te blijven op een manier waar je iets aan hebt. Kijk naar de uitkomst, naar de gemaakte keuzes en naar wat er nog moet worden nagekeken. Laat de demonstratie een uitnodiging zijn om verder te onderzoeken, geen bevel om meteen onder de indruk te blijven.

Meer kunnen, beter kiezen

Ik word blij van techniek die moeilijke plannen een beetje bereikbaarder maakt. Een klein team dat iets kan bouwen waarvoor vroeger de tijd of kennis ontbrak: daar zie ik graag meer van.

Wat ik hoop, is dat de vaardigheid om te kiezen net zo hard meegroeit als het vermogen van de modellen.

Soms helpt de specialist. Soms helpt een eenvoudig hulpmiddel. En soms helpt iemand die eerst vraagt wat er eigenlijk aan de hand is.

Dat klokje op de werkbank hoeft tenslotte niet te merken hoe indrukwekkend de gereedschapskist is. Het hoeft alleen weer fijn te tikken.